Home เรื่องเล่านักปลูกเมือง ปลูกชีวิต

เรื่องเล่านักปลูกเมือง ปลูกชีวิต

Edible Campus ที่มหาวิทยาลัยMcGill School of Architecture นับเป็นตัวอย่างที่น่าสนใจมากของการทำงานร่วมกัน ทั้งในกลุ่มคนทำงานพัฒนา ที่มุ่งทำงานพัฒนาศักยภาพของเยาวชน กลุ่มนักพัฒนาที่ทำงานด้านความมั่นคงทางอาหารของชุมชน และ ที่สำคัญคือกลุ่มนักศึกษา นักวิชาการด้านการออกแบบในมหาวิทยาลัย McGill ที่เขาเรียกตัวเองว่ากลุ่ม Minimum Cost Housing Group

หลายคนร่ำเรียนจนจบ แต่ยังไม่พบความฝัน หรือสิ่งที่ตัวเองรักที่จะทำ หลายคนพบความฝัน แต่ทำหล่นหาย ด้วยเงื่อนไขบ้างอย่างในชีวิต ในขณะที่บางคนพบความฝัน และเลือกที่จะเดินตามฝัน อย่างไม่หวั่นเกรง

“ปลูกผักให้อะไรมากกว่าที่คิด” เชื่อว่าหลายคนที่ลองลงมือปลูกผักด้วยตัวเองจริงๆ ก็คงจะเข้าใจ หรือรู้ซึ้งถึงคำกล่าวที่ว่านี้กันดี ไม่ว่าคุณจะเป็นคนที่เจ็บป่วยอยู่หรือไม่ก็ตาม

ฉันตั้งความหวังกับการเดินทางไปปักกิ่งครั้งนี้  ฉันอยากเรียนรู้และแลกเปลี่ยนประสบการณ์เรื่องเกษตรในเมืองและระบบอาหารของเมือง ด้วยความที่ปักกิ่งเป็นเมืองหลวงเหมือนกับกรุงเทพที่ฉันทำงาน แต่มีขนาดใหญ่กว่ากรุงเทพถึง 10 เท่า มีประชากรอาศัยอยู่มากถึง 20 ล้านคน มันต้องมี “เกษตรในเมือง” ที่ใหญ่และน่าสนใจมาก

  ไม่ว่าจะไปตามอาคาร โรงเรียน โรงพยาบาลหรือสำนักงานต่างๆ ในเมือง เกือบทุกอาคารต้องมีสวนไว้ประดับตกแต่งสถานที่และเป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจให้แก่ผู้มาพบเห็น

เด็กไม่กินผัก ดูจะเป็นปัญหาที่มีคนพูดถึงมานาน เเละยังคงเป็นปัญหาที่พบอยู่บ่อยๆในปัจจุบัน ไม่เพียงในประเทศไทยเท่านั้น อีกหลายประเทศในโลกก็กำลังเผชิญกับปัญหานี้เช่นกัน รวมถึงประเทศอเมริกา ซึ่งส่งผลให้เด็กๆมีเเนวโน้มที่จะมีปัญหาสุขภาพ เป็นโรคอ้วน และเสี่ยงต่อการเกิดโรคเรื้อรังต่างๆ เช่นเบาหวาน ความดันโลหิตสูง หัวใจและหลอดเลือด If they grow it, they will eat it : ถ้าพวกเขาเป็นคนปลูก พวกเขาก็จะกิน was last modified: October 30th, 2018 by…

พอพูดถึงเรื่องภาวนา เจริญสติ ฝึกสมาธิ หลายคนอาจเมินหน้าหนี คิดว่าต้องนั่งหลับตาอยู่นิ่งๆเพียงอย่างเดียว แท้จริงแล้ว เราสามารถฝึกสติผ่านกิจกรรมต่างๆที่เราทำในชีวิตประจำวันได้ และหนึ่งในกิจกรรมที่ทั้งช่วยฝึกสติ ทำให้เรารู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติได้อย่างดีก็คือการทำสวน

เวลาเราพูดถึงระบบอาหารที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน เรามักจะบ่นกันถึงเรื่องความไม่ปลอดภัยของอาหาร และประเด็นที่ตามมาอีกเรื่องหนึ่งก็คือ อยากกินอาหารปลอดภัยแต่ไม่รู้จะซื้อที่ไหน ส่วนฝ่ายคนผลิตอาหารดีๆที่ปลอดภัยก็มักจะบ่นว่าทำแล้วไม่รู้จะขายที่ไหน กลายเป็นปัญหาที่วนเวียนจนมองไม่เห็นทางออก

ท่ามกลางมวลหมู่ไม้รวมถึงบรรดาไม้ดอกไม้ประดับพันธุ์ต่างๆ สวนสาธารณะใจกลางเมืองใหญ่อย่างมหานครลอนดอนที่มีชื่อว่า Regent’s Park ยังมีการกันพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้สำหรับแปลงผัก โดยให้คนเมืองที่สนใจมาเพาะปลูกและดูแลแปลงผัก

ทุกวันนี้ ยิ่งตั้งใจมอง ตั้งใจสังเกต ก็ยิ่งพบพื้นที่ที่ถูกซื้อทิ้งไว้ และกลายเป็นพื้นที่รกร้างอยู่มากมายในเมืองกรุง บางครั้งก็แอบคิดเล่นๆว่า ถ้าเปลี่ยนพื้นที่รกร้างเหล่านี้ให้กลายเป็นที่ปลูกผัก ผลไม้ทั้งหมด กรุงเทพอาจจะผลิตอาหารเลี้ยงตัวเองได้ โดยไม่ต้องเสียค่าขนส่งพืชผักผลไม้มาจากจังหวัดอื่น หรือประเทศอื่นไกลๆ ก็เป็นได้